صفحه اول

چه خَـــش ِ...

چه صـفايى شه خدايا,كُربُن ِصفاى خنج

همه جا كوير لوتِ باغِ دلگشاى, خنج

چه خَش نسيمِ دلنوازِ بُى ِخشش

چه هوايى شَه خدايا كربُن ِهواى خنج

زن و مرد پير و جوونش همه مهربون و دل خَشِت

چه خش ِ زبُن شِرِن مردمِ با وفاى خنج

مُروَرى سُنِئ سه اى از سُدرهِ پَرواسَهِ بو

اَنُمائى همه جا شكل مس و طلاى, خنج

اسم و آوازه ما اِ صد ولايت دُرچو

كه نگين پادشاهى دَده اى گداى خنج

لارستان انگشترى و خنج نگينى اَمُنى

روشنى بخش مَجاى پرتو و جلاى خنج

تا لب گِهراگر وَ صد زبو نصر بگِه

كُم ِاز لطف و كرم و صفاى خنج

شعر از آقاى نصر الله مقدس

گـُتَئ شعر بَر هيچكسى مشكل نى

منتها شعرى شِرى نيسه كه از لِئ دل نى

هر كسى سينه تنوريش تَشِ گش شِنِبه

شاعريش ناقص و شعر گـُتَش كامل نى

غير از اشك قلم و جوهر دل كاغذ عمر

اُسِئ ِشعر گـُته هيچ دگه قابل نى

از دل سوختگان, خوش غزلى دان اَبَرا

كارى شه آدم ديوونه و يا عاقل نى

هر چى تَـئه مغز سرت تحت فشارهاده قرار

شعربيهوده ندا وقتى كه دل مايل نى

خيلى ها دفتر صد برگ پر از شعر شُكه

شعر دلچسپ تو مسعود كسى شامل نى

شعر از مسعود عابدي كورده لارستان